Takkedroad

Vuur’t wiekkräntje skrief ik kollums, kleane stukskes oawer dinge die’t mien andach hebt of hebt ehad. Mangs woargebuurd, mangs ‘n betje van miej en ‘n betje van Maggi. Dinge die miej van de wieze brengt, woer’k verdreetig van worre of juust bliej. ‘t Kan vanallns wean, mear’t möt wat hebbn dat’t vuur miej ‘t skriewn der oawer weard is. Met’ opskrif  ‘Takkedroad’ kömp der elk kwattaal ‘n niej stukske. Ik zal ze hier ömmezettn in’t plat. De eerste beaide zeend a oetebrach, doarnoar eelke drei moand nen niejn.

 

Takkedroad weenter 2017/2018

‘Ech woar, Nanna?’ Ik knikke: ‘Ech woar, Levekeend!’
Het leste halfuurke oppasplezeer wordt aajt of-eslötn met’n dvdke. Dissen moal éne van de Snoarkels. Doarömme ok de vroage van’t kleane deenk woerömme die Snoarkels nen snoarkel op’t heuwd hebt. Dat hew-e op-ezog: zee hoold van plankton en dat greujt op de bödem van de zee. In de löppe van de joarn is den snoarkel vastegreujt en nou hef eelken klean Snoarkel, nen snoarkel.
‘Ech woar?’ Ik knikke nog nen moal, joa, mangs mö’j wat, of neet dan?
As-e viej wat later noar eur’n moo’s hoes kuijert worre viej zewat op’t trotwaar ömmereedn duur ‘n meakn op’n brommer. Eén haand an’t steur en’ aandern, met tillefoon, an’t oor.
‘Dat mag neet hè?’ zegt’ kleane deenk. ‘Nee mien meakn, da’s glad geveurlijk.’
Net bekömmn van’ skrik jag der nen luukse waagn oons de vooln oet de bokse. ‘Dattig ma’j hier en da’s neet vuur elken baand, mear vuur de hele waagn, jagterbuis!’ Roop ik’m nog noa. Umsgliek zee’k in énemoale wat der vuur oons in’t veskeet lig. Viej goat oons anpasken an de tied, net as de Snoarkels. Viej loat oons gin oorn mear annäajn. Oorn hebbe viej ja toch neet meer neurig, waant luustern do-we toch neet mear noar mekaar. Viej nemt an de éne kaante van’t heuwd ‘n mobielke en an de aandre kaante nen Wieffie antenne. Dan he-we de haande vriej öm tuskenduur te smsen, te tillegrammn of te twittern. Tiegn de tied dat’ vastegreujt is he-we ok wa automatiese waagns die pecies wet hoe hat o’j mangt en die at an de kaante goat a’j der toch vuur hebt ekeuzen öm te tillefoon op te willn nemn. ‘Ech woar, Nanna?’ Ik knikke nog mear nen moal: ‘Misskien wa, mien Levekeend!

 

                                         Takkedroad Leante 2018
’Gefilsteerd’ met nog plakrige händkes van de oonderweg egètn meerdanviergraan ontbijtkoke wor ik glad opevrettn duur ‘t leeve keend. ‘Dootje van miej’! Nen mooie teeknge met grote bloomn en ‘n eanvlöpke met kedobonne van’t noaburige tuincentrum. Zeen eaglijk pas voolgende wekke jeurig, mear duur de haarfstvekaansie hef LIeve’s mo, en dus ook eurn oppas Nanna, vriej. Met de bonne op tuk goat wiej efkes later op pad noar’t tuincentrum. Net de kamer wierniejs beheungn en dan koompt wat friske pläntkes good van pas. Lieve in’t keurke en doar geet’ hen, neet zo rap as wiej’t wolln, mear mooi ‘n heeln morn oonder de pann. ‘N ech dörp in Kassfeer, nen zingnden Kaskearl met zinnen rendeers en nog völle meer, maakt-er inenemoale ‘n mooi oetstäpke van. De pläntkes wördt biejnoar biejzaak, mear oons Lieveke is toch naar kieskeurig, ‘n aloë vera, nen dracena en nen prachtigen paradiesplaaante met nen moojn haarfstklurige blome, Lievekes favoriet. A-we thoes zeent zette wiej ze op de veensterbaanke. ‘T kleane deerntje skof ze net zo lange hen en wier tot’ noar eur zinne steet. ‘Glad mooi hè, Nanna?‘ Zee wis noar de felgekluurde peers-oranje achtige knop van de paradiesplaante. ‘Prachtig mien wichtke!’ ‘T zönnke döt eur beste en löat de pläantkes mooi tot eur rech kommn in de blauwe potten. Onderwiel da-we stoete an’t ettn zeent vält miej inenemoale wat op, ‘k versloeke miej zewat, wil wat zeggn, mear kan’t nog net binn hooldn,….. As’t kleane deerntje noar hoes is trek ik de plaante van de veensterbaanke en bekieke de bloome nog nen moal van heeeel dichte biej,….PLESTIK,…!!! Mear good dat’t kleane deenk der gin weet van hef dat eur favoriet neet ech is,…van miej zal zee’t neet heurn,… ‘Gefelifiseerd, namens oons Lieveke, noaburig tuincentrum!!