Takkedroad

Vuur’t wiekkräntje skrief ik kollums, kleane stukskes oawer dinge die’t mien andach hebt of hebt ehad. Mangs woargebuurd, mangs ‘n betje van miej en ‘n betje van Maggi. Dinge die miej van de wieze brengt, woer’k verdreetig van worre of juust bliej. ‘t Kan vanallns wean, mear’t möt wat hebbn dat’t vuur miej ‘t skriewn der oawer weard is. Met’ opskrif  ‘Takkedroad’ kömp der elk kwattaal ‘n niej stukske. Ik zal ze hier ömmezettn in’t plat. De eerste beaide zeend a oetebrach, doarnoar eelke drei moand nen niejn.

 

Takkedroad weenter 2017/2018

‘Ech woar, Nanna?’ Ik knikke: ‘Ech woar, Levekeend!’
Het leste halfuurke oppasplezeer wordt aajt of-eslötn met’n dvdke. Dissen moal éne van de Snoarkels. Doarömme ok de vroage van’t kleane deenk woerömme die Snoarkels nen snoarkel op’t heuwd hebt. Dat hew-e op-ezog: zee hoold van plankton en dat greujt op de bödem van de zee. In de löppe van de joarn is den snoarkel vastegreujt en nou hef eelken klean Snoarkel, nen snoarkel.
‘Ech woar?’ Ik knikke nog nen moal, joa, mangs mö’j wat, of neet dan?
As-e viej wat later noar eur’n moo’s hoes kuijert worre viej zewat op’t trotwaar ömmereedn duur ‘n meakn op’n brommer. Eén haand an’t steur en’ aandern, met tillefoon, an’t oor.
‘Dat mag neet hè?’ zegt’ kleane deenk. ‘Nee mien meakn, da’s glad geveurlijk.’
Net bekömmn van’ skrik jag der nen luukse waagn oons de vooln oet de bokse. ‘Dattig ma’j hier en da’s neet vuur elken baand, mear vuur de hele waagn, jagterbuis!’ Roop ik’m nog noa. Umsgliek zee’k in énemoale wat der vuur oons in’t veskeet lig. Viej goat oons anpasken an de tied, net as de Snoarkels. Viej loat oons gin oorn mear annäajn. Oorn hebbe viej ja toch neet meer neurig, waant luustern do-we toch neet mear noar mekaar. Viej nemt an de éne kaante van’t heuwd ‘n mobielke en an de aandre kaante nen Wieffie antenne. Dan he-we de haande vriej öm tuskenduur te smsen, te tillegrammn of te twittern. Tiegn de tied dat’ vastegreujt is he-we ok wa automatiese waagns die pecies wet hoe hat o’j mangt en die at an de kaante goat a’j der toch vuur hebt ekeuzen öm te tillefoon op te willn nemn. ‘Ech woar, Nanna?’ Ik knikke nog mear nen moal: ‘Misskien wa, mien Levekeend!